Vandaag was het zover.
Ik heb de dagen afgestreept op de kalender. Ik heb angstig toegekeken hoe 18 november steeds dichter en dichterbij kwam. Het moment van de waarheid. De beruchte Pabo rekentoets.
Ik zou hem gewoon gaan halen, ook al ben ik geen rekenwonder, en mijn zou leven gewoon weer verdergaan.
Jammer dat het allemaal net iets anders verliep.
Het begon al voordat ik überhaupt begonnen was: ik had vertraging. Elke student/scholier weet dat vertraging, al is het maar een minuut, killing kan zijn voor het verdere verloop van je dag. Als je namelijk vertraging hebt met Bus A, dan mis je Trein A en dus ook Bus B naar je eindbestemming, met andere woorden, ik nam Bus A, Trein B en er was geen bus B meer dus ik liep als een volleerd kampioen snelwandelaar richting school.
Nu had ik nog geluk bij een ongeluk dat Cito, de verstrekker voor de toets from hell een fout in het systeem had en de toets iets later begon. Inmiddels was ik al volledig mijn mo-jo kwijt en had ik al zo'n naar voorgevoel dat het niets zou worden.
Op het oog rustig, maar inwendig onrustiger dan de gemiddelde mosh-pit werk ik mijzelf door 89 vragen heen, ergens toch het gevoel hebbend dat het misschien toch wel goed is gegaan. Ik vul de allerlaatste vraag in, klik op 'resultaat weergeven' en bam: "blablabla uw resultaat voldoet niet aan de landelijk vastgestelde norm blablabla". Ik lees het nog een keer over. En nog eens.
Ik heb het niet gehaald. Gezakt. Gefaald.
Balen.
Het zwaard van Damocles hangt nog steeds boven mijn hoofd. Ik heb nog twee kansen, als ik die verpruts is het exit Pabo.
But hey, no pressure.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten
❤ Bedankt voor je berichtje! ❤